Vlaaien en andere culinaire misverstanden

U zult wellicht verbaasd zijn te vernemen dat u hier regelmatig een stukje zult lezen van een geboren en getogen Gentse. Ik kan u alvast gerust stellen. U bent niet de enige. Toen ik enkele maanden geleden mijn familieleden en vrienden op de hoogte bracht van mijn plannen om naar de andere kant van het land – meerbepaald naar Hasselt – te verhuizen trokken ook zij grote ogen. Wat had Hasselt meer te bieden dan een wereldstad als Gent? Of ‘moest’ ik misschien verhuizen voor mijn werk? Dezelfde reactie kreeg ik onlangs van enkele Hasselaren. Waren zij dan vergeten – dacht ik bij mezelf - dat zij het voorrecht genoten te wonen in de ‘Hoofdstad van de Smaak’? 

In het kader van deze slogan is de stad Hasselt momenteel op zoek naar tijdloze Hasseltse smaken: voorwerpen, personen, plaatsen enz. die voor de Hasselaren symbool staan voor de Hasseltse smaak in al zijn facetten.

Mijn eerste culinaire ontdekking hier was – zoals u wel kunt raden – de Hasseltse speculaas. De enige echte, welteverstaan. Niet het flauwe afkooksel dat men in menig supermarktrek vindt. Neen, de speculaas die men bij een selecte club Hasseltse bakkers kan kopen. Bovendien is speculaas, zo leerde ik, geen ‘speculoos’ zoals we die in de rest van Vlaanderen kennen. 

Nu, zoals u misschien wel weet, kan ook Gent trots zijn op haar culinaire erfgoed. De ondertussen befaamde ‘cuberdon’ of ‘Gents neuzeke’ is wellicht het meest bekende voorbeeld. Om nog maar te zwijgen van de Gentse ‘mastellen’ – overheerlijk gestreken met bruine suiker zoals weerman Armand Pien ze het liefste had – en al dat andere lekkers. Je kan er in Gent niet naast kijken: overal vind je kraampjes die het mierzoete snoepje aan de man brengen. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik onlangs op de jaarmarkt in Hasselt een marktkramer ontdekte die enthousiast de enige echte cuberdons stond aan te prijzen. Zo vond ik toch nog een stukje Gent terug in Hasselt. 

Nu zijn er nog enige gelijkenissen tussen speculoos en speculaas, maar onlangs had ik te maken met een waar culinair misverstand, nl. vlaaien. Nu moet u weten dat ik opgegroeid ben in de Gentse deelgemeente Oostakker, waar jaarlijks de ‘vlaaiendinsdag’ wordt gevierd. Het smeuïge, bruinkleurige gebak met knapperig korstje dat mijn moeder steevast met de kermis bakte, leek in de verste verte niet op de fruitige vlaaien die ik hier bij de bakker in de etalage zag. 

Ongetwijfeld staan me de komende weken en maanden nog dergelijke verrassingen te wachten. Ik deel ze graag met u.

Photo credit: dhammza via photopin cc